
عکس از Jose Hernandez و همکاران ، مجوز Public domain، ویکیمدیا کامانز
شاهتره گیاهی از تیرهٔ خشخاش است و آنچه در فرآوردههای دیاوا به کار میرود، اندام هوایی آن است. در طب سنتی ایران مزاجش سرد و خشک دانسته میشود و از دیرباز برای تصفیهٔ خون و پاکسازی پوست و رفع جوش و خارش سنتی به کار میرفته است.
پژوهشهای امروزی روی شاهتره بیشتر حول کمک به هضم غذا، کمک به سلامت پوست، کمک به سلامت کبد بودهاند. از ۴ یافتهٔ ثبتشده، ۲ مورد در انسان آزموده شده و بقیه در حد مطالعهٔ آزمایشگاهی، کاربرد سنتی یا ثبت سنتی در مونوگراف است.
دیدن عرق شاطره (شاهتره)روی محصول «شاطره» نوشته میشود؛ املای رایجتر «شاهتره» است.
شاهتره برای ناراحتیهای خفیف گوارشی کبدی-صفراوی کاربرد ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
شاهتره همراه کاسنی در کارآزمایی دوسوکور و شاهددار روی گرگرفتگی بررسی شده و کاهش علائم گزارش شده است.
کرم عصارهٔ شاهتره در کارآزمایی دوسوکور و شاهددار روی اگزمای مزمن دست، شدت اگزما را نسبت به دارونما کاهش داده است.
عصارهٔ شاهتره در مطالعات آزمایشگاهی خاصیت محافظت از کبد و آنتیاکسیدانی نشان داده است.
این گیاه در فهرست گیاهان دارویی ایران ثبت شده است؛ یعنی داروهای گیاهی ساختهشده از آن در کشور پروانهٔ رسمی دارند.
دیدن شاهتره در فهرست داروهای گیاهی ایرانمزاج خود گیاه: سرد و خشک — با شدت متوسط
مصلح: عسل یا کمی زنجبیل برای مزاجهای سرد.
شاهتره در طب سنتی مشهورترین «مصفّی خون» است و بیشتر برای پوست تجویز میشده.
کاسنی — در بازار و مصرف ایرانی معمولاً با هم میآیند: کاسنی بیشتر برای کبد و شاهتره بیشتر برای پاکسازی پوست، و ترکیبشان هر دو هدف را میپوشاند.
برای ناراحتیهای خفیف کبدی-صفراوی کاربرد سنتی ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
