
عکس از Javier martin ، مجوز Public domain، ویکیمدیا کامانز
آویشن گیاهی از تیرهٔ نعناع است و آنچه در فرآوردههای دیاوا به کار میرود، سرشاخهٔ هوایی آن است. در طب سنتی ایران مزاجش گرم و خشک دانسته میشود و از دیرباز برای بازکردن سینه و تسکین سرفه و گرمکردن معده و کمک به هضم به کار میرفته است.
پژوهشهای امروزی روی آویشن بیشتر حول کمک به تسکین درد و ناراحتی قاعدگی، کمک به تسکین سرفه و گرفتگی سینه بودهاند. از ۵ یافتهٔ ثبتشده، ۴ مورد در انسان آزموده شده و بقیه در حد مطالعهٔ آزمایشگاهی، کاربرد سنتی یا ثبت سنتی در مونوگراف است.
دیدن عرق آویشنآویشن بهعنوان خلطآور و آرامکنندهٔ سرفهٔ سرماخوردگی کاربرد دارویی دارد و مونوگراف رسمی اروپایی برایش تدوین شده است.
دمنوش آویشن در مطالعهای بالینی روی درد قاعدگی دختران جوان بررسی شده و کاهش درد گزارش شده است.
دهانشویهٔ ساختهشده از عرق آویشن، مریمگلی و نعناع در کارآزمایی شاهددار، آسیب مخاط دهان ناشی از شیمیدرمانی را کاهش داده است.
آویشن در کارآزمایی سهسوکور کودکان مبتلا به حملهٔ آسم، سرفه را نسبت به دارونما کاهش داده است.
در کارآزمایی دوسوکور، ترکیب آویشن و پیچک تعداد حملات سرفه را در برونشیت حاد بیش از دارونما کاهش داد.
مزاج خود گیاه: گرم و خشک — با شدت قوی
مصلح: سکنجبین یا کمی گلاب برای مزاجهای گرم.
برای تعریق زیاد و التهاب دهان و گلو کاربرد دارویی ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
اسانسش در مطالعات ضدمیکروبی آزمایشگاهی از قویترینهای تیرهٔ نعناعیان شناخته شده است.
