
عکس از Humbads at en.wikipedia ، مجوز Public domain، ویکیمدیا کامانز
شنبلیله گیاهی از تیرهٔ بقولات است و آنچه در فرآوردههای دیاوا به کار میرود، برگ آن است. در طب سنتی ایران مزاجش گرم و خشک دانسته میشود و از دیرباز برای افزایش شیر مادر و نرمکنندهٔ سینه و ملیّن به کار میرفته است.
پژوهشهای امروزی روی شنبلیله بیشتر حول کمک به تقویت اشتها، کمک به تنظیم قند خون، کمک به افزایش شیر مادر بودهاند. از ۴ یافتهٔ ثبتشده، ۲ مورد در انسان آزموده شده و بقیه در حد مطالعهٔ آزمایشگاهی، کاربرد سنتی یا ثبت سنتی در مونوگراف است.
دیدن شنبلیله خشک (استوانه)دانهٔ شنبلیله برای بیاشتهایی موقت و نیز کاربرد موضعی کاربرد ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
دانهٔ شنبلیله در فراتحلیل کارآزماییهای انسانی، شاخصهای قند خون را بهبود داده است.
شنبلیله در طب سنتی برای کمک به قند خون و افزایش شیر مادر به کار میرود و ترکیب فیبری آن در مطالعات بررسی شده است.
در فراتحلیل شبکهای کارآزماییها، شنبلیله حجم شیر مادر را نسبت به دارونما افزایش داده، هرچند اثرش از برخی افزایندههای دیگر کمتر بوده است.
مزاج خود گیاه: گرم و خشک — با شدت ملایم
مصلح: گلاب یا عسل.
胡芦巴Húlúbā
طبع و مزه: گرم، مزهٔ تلخ، اثر بر کلیه
نام چینی شنبلیله «هولوبا» است — واژهای وامگرفته که نشان میدهد این گیاه از راه جادهٔ ابریشم و از غرب آسیا به چین رفته است.
از گیاهان پرکاربرد آیورودا؛ سازوکارهای درمانی دانهاش در مرورهای هندی بررسی شده است.
برای افزایش حجم ادرار و شستوشوی مجاری ادراری مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
