
عکس از Rasbak ، مجوز CC BY-SA 3.0، ویکیمدیا کامانز
کرفس گیاهی از تیرهٔ چتریان است و آنچه در فرآوردههای دیاوا به کار میرود، ساقه و برگ آن است. در طب سنتی ایران مزاجش گرم و خشک دانسته میشود و از دیرباز برای ادرارآور و بازکنندهٔ سدّهٔ کلیه و کمک به دفع سنگ به کار میرفته است.
پژوهشهای امروزی روی کرفس بیشتر حول کمک به تنظیم قند خون، کمک به تنظیم فشار خون، آرامبخش و کمک به کاهش اضطراب بودهاند. هر ۴ یافتهٔ ثبتشده برای این گیاه پشتوانهٔ مطالعهٔ انسانی دارد.
دیدن عرق کرفسفراتحلیل ۱۰ کارآزمایی با ۵۱۱ شرکتکننده، کاهش فشار خون، قند ناشتا و تریگلیسیرید را برای فرآوردههای کرفس گزارش کرد؛ برای کلسترول کل، LDL و HDL اثر کلی معنادار نبود و ناهمگنی نتایج بالاست.
برگ کرفس در کارآزمایی بالینی روی سالمندان در آستانهٔ دیابت بررسی شده و بر قند خون و انسولین اثر گذاشته است.
عصارهٔ دانهٔ کرفس در کارآزمایی بالینی سهسوکور روی فشار خون بررسی شده و نتیجهٔ مثبت گزارش شده است.
مکمل دانهٔ کرفس در کارآزمایی بالینی روی اضطراب و خلق بیماران فشار خون بررسی شده و بهبود گزارش شده است.
این گیاه در فهرست گیاهان دارویی ایران ثبت شده است؛ یعنی داروهای گیاهی ساختهشده از آن در کشور پروانهٔ رسمی دارند.
مزاج خود گیاه: گرم و خشک — با شدت متوسط
مصلح: گلاب یا کاسنی.
برای نفخ و اسپاسم گوارشی کاربرد دارویی ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
برای افزایش حجم ادرار و شستوشوی مجاری ادراری مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
برای بهبود زخم و سلامت رگهای ریز کاربرد ثبتشده دارد و مونوگراف رسمی اروپایی دارد.
