آب انار طبیعی

در طب سنتی ایرانی

در طب سنتی ایرانی هر گیاه «مزاجی» دارد — گرم یا سرد، تر یا خشک — و انتخاب عرقیات بر همین اساس انجام می‌شود. این یک چارچوب سنتی چندصدساله است و جای یافته‌های بالینی را نمی‌گیرد؛ در کنار آن خوانده می‌شود.

مزاج رب انار: سرد و خشک — با شدت متوسطرب انار از انار ترش یا ملس پخته می‌شود و ترشی آن غالب است؛ انار ترش در قانون سرد و خشک در درجهٔ دوم است و صفرا را فرومی‌نشاند.

مزاج سرکهٔ انار: سرد و خشک — با شدت متوسطسرکه فرآوردهٔ تخمیری است و در متون، سرکه با غلبهٔ جزء سردش قاطع رطوبت و سرد و خشک شمرده می‌شود؛ ترشی انار هم همین جهت را دارد.

منبع مزاج: قانون ابن‌سینا، کتاب دوم (ادویهٔ مفرده)، مدخل «رمان»: «الحلوُ منه باردٌ إلی الأولی رطبٌ فیها، و الحامضُ باردٌ یابسٌ فی الثانیة»

• تقویت قلب و معده
• قابض و بندآورندهٔ اسهال
• رفع عطش
• کمک به هضم

در متون کلاسیک مزاج انار به شیرینی و ترشی آن بستگی دارد: انار شیرین سرد و تر ملایم و انار ترش سرد و خشک است. برای همین برای آب انار که شیرین و ترشش فرق می‌کند، مزاج واحدی نمی‌نویسیم.