عرق دارچین

در طب سنتی ایرانی

در طب سنتی ایرانی هر گیاه «مزاجی» دارد — گرم یا سرد، تر یا خشک — و انتخاب عرقیات بر همین اساس انجام می‌شود. این یک چارچوب سنتی چندصدساله است و جای یافته‌های بالینی را نمی‌گیرد؛ در کنار آن خوانده می‌شود.

مزاج خود گیاه: گرم و خشک — با شدت قوی

در عرق‌گیری، بخش لطیف و معطرِ گیاه با بخار جدا می‌شود و به عرق می‌رسد؛ برای همین در نگاه سنتی، اثر عرق هر گیاه از خود آن گیاه ملایم‌تر است.

منبع مزاج: قانون ابن‌سینا، کتاب دوم (ادویهٔ مفرده)، مدخل «دارصینی»: «حارٌّ یابسٌ فی الثالثة»

• گرم‌کردن بدن و تقویت معده
• رفع نفخ و سردی مزاج
• مقوی قلب و مفرح

مصلح: گلاب یا کمی آب سرد.

در طب سنتی چین

طب سنتی چین هر گیاه را با سه چیز می‌شناسد: «طبع» (گرم تا سرد)، «مزه» (شیرین، تلخ، تند، ترش، شور) و اینکه اثرش روی کدام اندام‌های بدن می‌نشیند. چارچوبی جدا از طب ایرانی است که گاهی به همان نتیجه می‌رسد و گاهی زاویهٔ تازه‌ای باز می‌کند.

肉桂Ròuguì

طبع و مزه: بسیار گرم، مزهٔ تند و شیرین، اثر بر کلیه، طحال، قلب و کبد

• تقویت آتش درونی و گرم‌کردن بدن
• پراکندن سرما و تسکین درد
• گرم‌کردن و گشودن مسیر خون

دارچین رسمی چین گونهٔ Cinnamomum cassia است؛ دارچین ما گونهٔ سیلانی C. verum است که ملایم‌تر و معطر‌تر شمرده می‌شود.

دارچین در طب چینی از گرم‌ترین داروهاست و در هر دو نظام «گرم» طبقه‌بندی می‌شود.