واژه‌های «ش»

۱۰۷ واژه در گویشِ ده‌آبادی

شš: ماده ی فعل رفتن ( مصدر بُشدَن ).
شاšă: شاه.
شا جوšă ĵū: شاه جوی، جوی اصلی.
شاتیتšătit: شاه توت، نوعی توت بنفش رنگ میخوش.
شاتیرšătir: ساطور.
شاخ جَنšăx ĵan: شاخ زننده، گوسفند یا گاوی که به همه شاخ می زند.
شاخ جَنگیšăx ĵangi: شاخ زدن دو گوسفند.
شاخ کوگَšăx kūga: گوسفند یا بزی که شاخ می زند.
شادَšăda: شهادتین.
شادُوšădow: سیراب شدن، شاداب شدن.
شادونوَšădūŋwa: شاهدانه.
شاشَšăša: شاشِه.
شافتšăft: شفت ( ابزاری مکانیکی ).
شالّاšălă: آمین، نفرین.
شالّا آمینšăllă ămin: نفرین.
شامšăm: شب، شام.
شانزُšănzo: شانزده.
شایَšăya: شایعه.
شَبانšabăn: ماه شعبان.
شِتَّšetta: شَته.
شَتُ شیگَنšato šigan: جیغ و داد.
شِتّالšettăl: بستن یک دست و پای مخالف بز ( دست چپ به پای راست یا دست راست به پای چپ ).
شِخšex: شیخ.
شَرšar: شهر.
شِرšer: شیر آب، این نامگزاری مربوط به زمانی است که پیچ شیر آب شکلی همچون شیر ( حیوان ) داشته است.
شَراکَتšarăkat: شریک داشتن، شریک شدن.
شَرُبَرšarobar: شهر و اطراف آن.
شَرِسّانšaressăn: شهرستان.
شَرَغِšaraγe: صدای زدن سیلی به گوش.
شَرَغاسšaraγăs: صدای چیزی که ناگهان به زمین بخورد، صدای سقوط شی ای سنگین روی زمین.
شِرفَلِکَšerfaleka: شیر فلکه ای
شِرنِ مِرنَšerne merna: تکه های ریز پارچه، سر قیچی.
شِرِندِوِرِندَšerendeverenda: نامرتّب.
شِش اَنگُشدیšeš angošdi: کنایه از آهسته کار، نَشد.
شِش یَکšeš yak: یک ششم.
شُشتِ شورšošte šūr: شست وشو.
شُشَد واد بِکِرَšošad văd bekera: بمیری، نوعی نفرین.
شَغšaγ: راست، مستقیم.
شَغَّšaγγa: هر چیز دو نیم شده از وسط
نصف لاشه ی گوسفند.
شَغالوšaγălū: چغاله بادام.
شُغلِ زِمَšoγle zema: مشغول الذمّه، مدیون.
شِفتَšefta: مخلوط خاک و آهک و آب مخصوص پی ساختمان.
شِفتوšeftū: شامی، شفته، کتلت.
شِفلَšefla: سیخک، وجین کار.
شَکšak: پژول، استخوان کعب گوسفند یا بز، قاب، استخوان شتالنگ.
شَکَرšakar: شِکر.
شِکَس بَخَردَنšekas baxardan: شکست خوردن، مقلوب شدن.
شِکَسِّ بَندšekasse band: کسی که استخوان شکسته یا مفاصل در رفته را می بندد.
شِلšel: سر شاخه درخت انگور.
شُلُ شیدšolo šid: بیحال و بی عار.
شِلتی کارšelti kăr: کسی که در کارها محکم کاری نمی کند.
شِلتیکšeltik: شلتوک، برنج و شالی که هنوز از پوست بیرون نیاورده باشند.
شَلَم شَنگَšalam šanga: شل و ول، وارفته.
شَلَم شیمبوšalam šimbū: بی حال و بی عار.
شَلیتوšalitū: پیراهن کوتاه پر چین
شلوار بلند زنانه با پنج یا شش متر پارچه.
شَمšam: شمع.
شُمارšomăr: شماره.
شَمالšamăl: نسیم، باد ملایم.
شَمبُšambo: شنبه.
شَمبیلَšambila: شمبلیله.
شَمدانšamdăn: شمعدان، جای نگهداری شمع.
شَمدونیšamdūni: گل شمعدانی.
شَمشَšamša: شمشه بنّایی
خرمن کاه.
شَناختšanăxt: شناخت.
شَنُوšanow: شنا.
شَنُوگَرšanowgar: شناگر.
شَنُووَرšanowvar: شناور.
شِوšev: شیب.
شِوَševa: رو به پایین.
شُوšow: موادی که با آن پارچه را آهار می دهند.
شُوšow: شبِ....
شُو تِغšow teγ: شب تیغ، شب عاشورا.
شُو چاردییَمšow čărdiyam: شب چهاردهم ماه.
شِوَ واوُدَنševa văvodan: سرازیر شدن.
شُو یَلداšow yaldă: شبِ یلدا.
شور اِمِدَنšūr emedan: شور آمدن، هیجانی شدن.
شور بُشدَنšūr bošdan: شور رفتن، آب رفتن و کوتاه شدن پارچه.
شورواšūrvă: شوربا، نوعی آش مخصوص بیمار.
شُوکورšowkūr: خفاش.
شُولšowl: شل، گره ای که به راحتی باز می شود.
شولیšūli: شل، آبکی، غذایی که حالتی بین جامد و مایع داشته باشد.
شَوَندِروšavanderū: شبانه روز.
شُونَمšownam: شبنم.
شونوَ کَردَنšūŋwa kardan: شانه زدن.
شونوِسَروšūŋwesarū: شانه به سر، هدهد.
شُونیšowni: نوعی انگور سیاه ریز پیش رس.
شَوونوَšawūŋwa: شبانه.
شوویدšūvid: شوید.
شوویدُوšūvidow: نوعی اشکنه که به آن تخم مرغ و شوید و گوجه فرنگی اضافه می کنند.
شَویگَšawiga: هنگام شب
شی دارši dăr: شوهر دار، زن متاهل.
شی دووَنši dūwan: شوهر دادن.
شی شُدَنši šodan: شوهر گرفتن.
شی شُدوši šodū: شوهر کرده، شوهردار.
شیدšid: گسترده.
شید آرکَردَنšid ărkardan: پهن کردن، گستردن.
شیرَšira: عصاره ی میوه ی شیرین مانند انگور.
شیرَ بِ شیرَšira be šira: دو کودکی که یکی از آن ها پیش از پایان دوران شیردهی به کودک اوّل به دنیا آمده است.
شیر واریšir vări: مثل شیر، در کمال جرئت.
شیر واگِرَتَّنšir văgerattan: از شیر گرفتن شیرخوار.
شیرآوِرَširăvera: علف شیر که گیاهی شیردار است.
شیرِئیširei: تریاکی، معتاد به تریاک.
شیرِخُوširexow: خواب عقیق.
شیردونی بُبُدَنširdūni bobodan: دردی که بر اثر سرازیر کردن نوزاد بر او عارض می شود وقتی که مایع داخل معده وارد مری می شود.
شیرَکširak: جسور، گستاخ.
شیگَنšigan: شیون.
شیمیšimi: شومی، شیطنت.

↑ بازگشت به بالای صفحه